O'NU BULMAK- Bölüm 1

Gözlerini açmaya çalışarak, açmaktan korkarak koşuyordu kız. Kolları bedenine sarılı, elbisesi su içinde... Gözyaşları sicim gibi akıyor, kamçılıyordu yanaklarını. Sanki toprak kayıyordu ayaklarının altından. Sanki yer ağzından köpükler saçılan bir canavar gibi yutmaya çalışıyordu onu. Bilmiyordu neden korkuyordu. Arkasından geleni göremiyordu. Ama o her ne ise aldığı nefesin sıklığından bile haberi vardı. Kızın çarpan kalbinde yaşıyordu sanki. Ayaklarına battı dikenler. O kadar yorgunduki bedenindeki acı onu koşmaya zorlamasa taş bir kütle gibi yere yığılacaktı. Kendini zincirlerle duvara asılmış gibi hissediyordu; bastığı yerin ne olduğunu anlayamıyordu. Görmekten bıkmıştı sanki gözleri; önünü göremiyor, şekilleri seçemiyordu. Kirpikleri birbirine yapışmıştı. Ciğerlerine yapışkan bir zehir dolmuştu adeta, soluduğu hava değildi. Daha hızlı koşmak istedi, çabaladı da. Derken bir gölgeye çarptı. Korkusu arttı daha da fazla. Vücudunda soğuk eller hissetti. Ne olduğunu bile düşünemeden kendinden geçti....... Saatler mi geçti yoksa günler mi bilemiyordu. Sıcak bir rüzgar yüzünü yalayarak esti. Korkusunun geçmiş olmasını ve ruhunun dinginliğini anlayamıyordu çünkü hayal meyal hatırladıkları kapkara bir kabustan ibaretti. Açtı gözlerini ve o anda okyanus kadar derin bir çift gözle karşılaştı. Ve konuştu gözlerin sahibi, sesi en güzel melodilerden bile daha güzel geldi kıza. Duyduğu ses daha da rahatlattı onu, her ne söylüyorsa hiç bitmesin istedi. Yavaş yavaş netleşti kelimeler, cümleler. 'Neden bu kadar üzgünsün?' diye sordu kıza. 'Çok fazla korkmuşsun ama kaygıların yersiz. Uçurumları ve diplerindeki karanlığı unut' dedi. Ufacık bir gülümseme kaçtı kızın yorgun dudaklarından ve yaralı ruhunun yardımıyla vücudunu kaldırdı yerden. Onun güçlü elleri dokundu kızın zayıf ellerine ve gülümsedi kız. 'Artık korkmuyorum' dedi....